Πώς να απεγκλωβιστώ;

CommunityCategory: Οικογενειακά ΘέματαΠώς να απεγκλωβιστώ;
Anonymous asked 3 years ago

Γεια σας, 
Παίρνω το θάρρος να στείλω αυτό το μήνυμα μιας που έχω κλείσει τα 19 και δεν δημιουργώ στη ζωή μου. Έχω τελειώσει σχολή μαγειρικής τέχνης και είμαι άνεργη σε ένα από τα δημοφιλέστερα νησιά, την Σαντορίνη. Δεν έχω περάσει πολύ όμορφα τα εφηβικά μου χρόνια μιας που οι αρμοδιότητές μου δεν ήταν μόνο το διάβασμα. Μέσα σε 9 μήνες που η μητέρα μου γέννησε το μικρό μου αδερφό απέκτησα πολλές ευθύνες διότι η οικογένεια από 5 μέλοι έγινε με 6 άρα περισσότερες δουλειές, έχω άλλα δυο μεγαλύτερα αδέρφια και είμαι το μόνο κορίτσι στο σπίτι. Όταν ο αδερφός μου μεγάλωσε αρκετά σταμάτησα να τον προσέχω τόσο μιας που μετά τον χωρισμό των γονιών μου έφυγα για να πάω να σπουδάσω… Στο 2ο έτος της σχολής μου πριν δηλαδή ξεκινήσω είχαμε μια τεράστια απώλεια την μητέρα της μαμάς μου, την γιαγιά μου, η οποία σχεδόν μας είχε μεγαλώσει. Έπειτα η μητέρα μου μιας που εδώ που είναι το σπίτι μας δεν είχες συγγενείς αποφάσισε να έρθει εκεί που σπούδαζα, την υποστήριζα πολύ σε ότι αποφάσιζε χωρίς να υπολογίζω αν αυτό με βγάλει ζημειωμενη. Μετά από λιγο καιρό από μετακόμισεί της άλλαξε εντελώς η ζωή μου, για ακόμη μια φορά εγκλωβίστηκα στα καθήκοντα του σπιτιού εκτός της σχολής μου, δεν έβγαινα με φίλους και ζητούσα να έρχονται εκείνοι σπίτι μου ώστε να μην χάσουμε επαφές και όλο αυτό με έπνιγε δεν είχα ζωή…αυτό γινόταν γιατί η μητέρα μου είχε πλέον κάποια σχέση με έναν άνθρωπο και μου υπενθύμιζε πως δεν θα βρεθεί κάποιος άλλος να την δεχτή επειδή είχε 4 παιδιά, πράγμα που με έκανε να αισθάνομαι απαίσια με τον εαυτό μου όμως δεν μπορούσα να το δεχτώ γιατί εκείνος δεν είχε καμία σχέση με εμάς ούτε καν τον ξέραμε τότε. Μετά από κάποιους μήνες εγώ έφυγα από το σπίτι για να πάω σε άλλο τόπο να κάνω την πρακτική μου άσκηση, πέρασα υπέροχα πραγματικά ήμουν τόσο ελεύθερη τόσο ευτυχισμένη που όσα προβλήματα και αν συναντούσα τα κατάφερνα και δεν έσκυβα το κεφάλι. Ήρθε όμως ο επόμενος χειμώνας όπου και έπρεπε να γυρίσω πίσω αν και το καθυστέρησα όσο γινόταν περισσότερο. Στην επιστροφή μου είχα ξεκαθαρίσει στη μητέρα μου πως αυτή την κατάσταση εγώ δεν μπορώ να την ξανά περάσω. Αφού γύρισα γεμάτη ελπίδες πως θα βρω δουλειά έβαλα σαν στόχο να βγάλω με ότι χρήματα μου είχαν απομείνει από την πρακτική μου το δίπλωμα της οδήγησης, είχα πολύ πόλεμο από τη μητέρα μου η οποία με παρότρυνε να τα χρήματα αυτά να τα δίνω στο σπίτι για να βοηθήσω και να το αφήσω για αργότερα το δίπλωμα. Όταν είδε πως δεν υποχωρώ από τον στόχο μου με αμφισβητούσε και μου υπενθύμιζε πως δεν υπάρχει κάποιος να με βοηθήσει οικονομικά εφόσον δεν έβρισκα και δουλειά και επίσης μου έλεγε πως ήταν λάθος μου να το βγάλω γιατί δεν πρόκειται να καταφέρω να πάρω και το αμάξι. Το έβγαλα μετά από τρις προσπάθειες το δίπλωμα και έφυγα να γυρίσω στο πατρικό μου σπίτι στο νησί μου γι δουλειά. Έκανα μια νέα αρχή και έδωσα τόπο στην οργή σε όλα όσα είχα βιώσει και από τους δυο μου γονείς, για τον μπαμπά δεν σας είχα αναφέρει ωστόσο αυτό που μπορώ να σημειώσω είναι πως είναι αλκοολικός και ενώ μας αγαπάει και το ξέρουμε έχει έναν δικό του τρόπο να το δείχνει. Εδώ λοιπόν ξεκίνησα κανονικά τη δουλειά και βρισκόμουν με τους παλιούς καλούς φίλους μου, μετά από λίγες μέρες ορκίστηκα και πήρα το πτυχίο μου, έπειτα έφερα στο σπίτι μου ώστε να δουλέψουν στον ίδιο χώρο με εμένα δυο πολύ καλούς μου φίλους από τη σχολή. Μετά από τον 2ο μήνα επειδή είχα ένα χρέος στη μητέρα μου της τα ξεπλήρωσα όλα… έκτος όμως από τα χρωστούμενα έδινα και στον έναν μου αδερφό ο οποίος ήταν στο στρατό και είχε ανάγκες. Αργότερα χρειάστηκε να δώσω ένα καλό ποσό στον μεγαλύτερο αδερφό μου για μια ανάγκη που είχε, μετά από αυτό χρωστούσε η μητέρα μου 1.400 ευρώ ρεύμα και φυσικά της το ξηλώσανε το κουτί της δάνεισα συνολικά γιατί είχε και άλλα έξοδα 1.500 ευρώ. Κάποια στιγμή αναγκάστηκα να φύγω από τη δουλειά γιατί με εκβίαζε για αρκετό καιρό το αφεντικό μου. Έτσι έμεινα μόνο με τους φίλους μου στο σπίτι μου χωρίς οικογενειακή υποστήριξη και φυσικά ούτε οικονομική να ψάχνω να βρω δουλειά και τα έξοδα να τρέχουν. Έφτασαν και τα γενέθλια του μικρού μου αδερφού τον οποίο αγαπώ περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στη ζωή μου, έφερα τη μαμά και το μικρό στη Σαντορίνη του έκανα τα γενέθλιά του τα οποία είχαν τεράστια επιτυχία και τα ευχαριστήθηκε πολύ και εκείνος, φιλοξένησα για αρκετές μέρες και τη μαμά μου η οποία είχε πολλές απαιτήσεις για βόλτες και εξόδους ενώ ήξερε πως είμαι άνεργη και μου χτυπούσε διαρκώς ότι δεν εργάζομαι… Ευτυχώς κάποια στιγμή έφυγε και έπαψε να με ενοχλεί η παρουσία της και τα φαρμακερά λόγια της, όμως δεν έπαψε με τίποτα η συναισθηματική απουσία της να με ενοχλεί, που δεν ήταν εκεί να μου δώσει δύναμη όπως έκανα εγώ πάντα για εκείνη, που δεν με στήριζε αλλά με έριχνε περισσότερο κ.ο.κ.
Μετά από όλα όσα έπρεπε να δεχτώ, δηλαδή ενώ έκανα τα πάντα για τους όλους κανείς μα κανείς από όλους αυτούς που ονόμαζα οικογένειά μου δεν μου στάθηκε και δεν με βοήθησε στη πιο δύσκολή μου φάση και έπρεπε να γιατρέψω τις πληγές μου μόνη μου έπρεπε να αποδεκτό πως είχα οικογένεια αλλά δεν μπορούσα να αισθάνομαι την ασφάλειά της και την αγάπη της και αυτό με τσάκισε, έτσι αποκόπηκα από φίλους, συγγενείς και σταμάτησα να ασχολούμαι με δουλειές, ήμουν διαρκώς στο σπίτι και μαγείρευα. Για καλή μου τύχη ο ένας από τους δύο φίλους που είχα στο σπίτι με έβγαζε βόλτες και μου στάθηκε πάρα πολύ σε όλο αυτό που πέρασα…
Αφού λοιπόν έχασα πολλές ευκαιρίες για δουλειά και δεν μπορούσα να μείνω άλλο μόνη μου σηκώθηκα τα μάζεψα και πήγα στη μητέρα μου η οποία ακόμη και χωρίς δουλειά που ήμουν μου ζητούσε λεφτά. Όταν έφτασα στο σπίτι η απογοήτευση που έφαγα δεν περιγράφεται. Υπήρχαν τόσα πολλά καινούργια πράγματα στο σπίτι που δεν ήξερα αν πρέπει να τα καταστρέψω ή να κρατήσω την ψυχραιμία μου, μερικά από αυτά ήταν τραπέζι και καρέκλες στην κουζίνα, μαγειρικά σκεύοι, υδραυλικά και ηλεκτρολογικά σε διάφορα μέρει του σπιτιού και αυτό που με έβγαλε εκτός εαυτού ήταν καινούργια παπούτσια, καινούργια ρούχα και καινούργιες τσάντες της μητέρας μου η οποία να σημειώσω ήταν εκείνη που δεν είχε να πληρώσει το ρεύμα ,ηταν εκείνη που τόσες φορές μου έλεγε δεν έχει γάλα το παιδί, ήταν εκείνη που τόσες φορές μου ζητούσε λεφτά για΄τι δεν είχε να περάσει και εμένα ούτε μία φορά δεν με ρώτησε αν με τόσα που δίνω χρωστάω σε κανέναν που χρωστούσα λογαριασμούς του σπιτιού 2 και 3 μήνες και πολλές φορές δεν είχα εγώ να περάσω που δούλευα κι όλας…
Τέλος πάντων κρατήθηκα και δεν μιλούσα και ας με έπνιγε η οργή και ο θυμός έκανα υπομονή και έψαχνα ασταμάτητα για δουλειά, την οποία δεν κατάφερα να βρω και ποτέ…
Έμεινα 3 εβδομάδες εκεί μου αποκάλυψαν φίλοι, γνωστοί και συγγενείς πως πολλά από αυτά τα χρήματα που έδωσα τα έτρωγε αυτός που τα είχε με τη μαμά μου, επίσης έμαθα πως ζηλεύει τις φίλες που έρχονται στο σπίτι με τα αγόρια τους γιατί ο σύντροφος της μητέρας μου τους μιλάει φυσιολογικά και ίσως κάνει κάποιο κομπλιμέντο  κάποια φορά, επισης ανακάλυψα και επιβεβαίωσα πως με ζηλεύει απίστευτα και δεν με βλέπει παρά ως ανταγωνιστικά λόγο του ότι δεν θέλει να αποδεκτή την ηλικία της και πως δεν μπορεί να έχει τη δημιουργικότητα που μπορώ να έχω εγώ σε αυτή μου την ηλικία και το χειρότερο από όλα όσα έμαθα και είδα με τα μάτια μου είναι πως το μικρο παιδί ο αδερφός μου είναι εντελώς μα εντελώς παραμελημένος είναι πολύ πιο ώριμος από τι θα έπρεπε μιας που η ηλικία του είναι 9 ετών, δεν παίρνει από πουθενά εκτός από εμένα την αγάπη και την στοργή που έχει ανάγκη, του έχουν πασάρει ένα κινητό και το αφήνουν με τις ώρες εκεί αδιαφορώντας για το τι μπορεί να βλέπει μικρό παιδί και δεν του παρέχεται θεωρώ η απαραίτητη φροντίδα, επικοινωνία και ενδιαφέρον… Όλα αυτά με κάνουν να αισθάνομαι υπεύθυνη και τύψεις απέναντι σε αυτό το πλάσμα γιατί εγώ έφυγα ξανά για την Σαντορίνη γιατί δεν άντεχα δίπλα σε αυτόν τον άνθρωπο με έπνιγε η παρουσία του αισθανόμουν φυλακισμένη και ακόμη και το σάλιο που κατάπινα το έκανα με δυσκολία σαν να είχα κόμπο στο λαιμό μου… Και τώρα κλαίω διαρκώς και σκέφτομαι αυτά τα ματάκια που άφησα πίσω και μου το ζήτησε να τον πάρω μαζί μου πως να τον προστατέψω;; πως να το κάνω να πιστέψει στην αγάπη μου;; πως να το κάνω να αισθάνεται ασφάλεια όταν είμαι μακρυά του και μόνο μαζί μου το αισθάνεται;; Και μέσα σε όλα αυτά δεν έχω δουλειά, δεν έχω οικογένεια, δεν έχω να στηριχτώ πουθενά και φοβάμαι και τον έναν γονιό μου μη πάθει κάτι από το αλκοόλ και τον άλλον γιατί είχε προϊστορία με την κατάθλιψη μη πάθει κάτι… Είμαι σε πραγματική απόγνωση μερικοί φίλοι που πλέον έχουν μείνει γιατί πολλοί με άφησαν στα δύσκολα προσπαθούν να με πείσουν πως τα έχω καταφέρει και με θαυμάζουν για να με γεμίσουν δύναμη αλλά πραγματικά κουράστηκα, πιστεύω πως ζω έναν εφιάλτη και ΠΡΈΠΕΙ να ξυπνήσω μα δεν έχω άλλες αντοχές… Είμαι πάρα πολύ επιθετικοί στους φίλους μου, απαιτώ να μου δίνουν σημασία, ξέρω πως έχω αλλάξει και δεν ήμουν το χαμογελαστό παιδί που όλα τα πάλευε και πως την οικογενειακή αγάπη την ψάχνω στους φίλους μου και επειδή εκείνοι δεν μπορούν να μου τη δώσουν ερχόμαστε πάρα πολύ συχνά σε ρήξη…Πραγματικά χρειάζομαι βοήθεια γιατί στο τέλος θα το χάσω το μυαλό μου…!!!!!