Μπορώ να το παλέψω χωρίς ψυχοφάρμακα;

CommunityCategory: Ψυχική υγείαΜπορώ να το παλέψω χωρίς ψυχοφάρμακα;
Anonymous asked 2 years ago

Χαίρετε! Θα ήθελα τι γνώμη σας για κάποια θέματα που με βασανίζουν εδώ και πολύ καιρό… Αρχικά σε αρκετά μικρή ηλικία διάβαζα διάφορα σχετικά με την μαγεία, εξηγήσεις ονείρων, δαιμονολογία και γενικά ανησυχούσα συνεχώς και ένιωθα πολύ έντονη καταδίωξη από όλα αυτά. Σε γενικές γραμμές ασχολούμαι μ’ αυτά από το δημοτικό… κάπου 3η τάξη αν δεν κάνω λάθος. Η καλύτερη μου φίλη εκείνης της εποχής ήταν Ρομά και μου είχε διηγηθεί πολλά περιστατικά σχετικά με δαιμονικές που είχαν βιώσει στην οικογένειά της. Μετά ασχολήθηκα και με παιχνίδια τύπου “Bite Fight” όπου και βίωσα απίστευτες παραισθήσεις και ακόμα χειρότερες ψευδαισθήσεις, σε σημείο που μόλις έφυγε η μητέρα μου απ’ τον χώρο μου, την είδα να ξαναμπαίνει και προσπαθούσε να με πνίξει κι άρχισα να ουρλιάζω και πριν την δω να έρχεται απ’ το παράθυρο αριστερά μου που ήταν λογικό, αυτό που έβλεπα άνοιξε την πόρτα περπατώντας προς τα πίσω και το είδα να φεύγει μέσα απ’ το ακριβώς αντίθετο παράθυρο που έβλεπα την μητέρα μου να έρχεται. Μετά πέρασα σιγά σιγά στις πιο ακραίες μορφές της μέταλ μουσικής, και ασχολήθηκα με την πνευματική δέλτο επειδή ήθελα απαντήσεις σε κάποια ερωτήματα που με βασάνιζαν τότε. Επίσης πέρασα για κάποια χρόνια κατάθλιψη μέσα στα οποία είχα συνεχώς παραισθήσεις, παράξενα όνειρα και μανία ότι η μητέρα μου ή οποιοσδήποτε μπορούσε να διαβάζει τις σκέψεις μου, κάτι που με εγκλώβιζε συνεχώς και δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα απ’ αυτά που είχα ανάγκη σαν έφηβη, κυρίως επειδή ένιωθα ότι είμαι ένα άτομο με σεξουαλικά αποκλίνουσα συμπεριφορά (για το οποίο ακόμα κατηγορώ τον εαυτό μου) και ήξερα ότι είναι κάτι που οι δικοί μου δεν θα δέχονταν. Πέρασα μια φάση αθεΐας και έγινα αυτοκαταστροφική. Οι παρέες μου είχαν διαλυθεί και έκανα παρέα μόνο με κάποια άτομα που είχαμε κοινές εμπειρίες και δεν ένιωθα ότι με κρίνουν. Τότε έχασα πολλούς από δίπλα μου και λόγω της απότομης συμπεριφοράς μου και κάποιους άλλους λόγω θανάτου για τους οποίους κατηγορούσα τον εαυτό μου επειδή ήμουν σίγουρη ότι έφταιγαν όλα αυτά που έκανα ή ακόμα και οι καυγάδες που είχαμε όσο ζούσαν κοντά μου. Μετά από πολλά ένιωσα την ανάγκη να βρω τον Θεό και έτσι γνώρισα τον πνευματικό μου πατέρα ο οποίος με στήριξε πάρα πολύ και σταμάτησα να ασχολούμαι με όλα αυτά, είχα λιγότερες τάσεις να καταστρέψω τον εαυτό μου, σταμάτησα για μεγάλο διάστημα να χαρακώνομαι και οι παραισθήσεις σταμάτησαν. Μετά από καιρό βρέθηκα με διπλή ζωή καθώς απ’ τη μια ήμουν με κάποια κοπέλα που περάσαμε πάρα πολλά κι απ’ την άλλη ήρθε ένας φίλος ο οποίος είχε μείνει στον δρόμο και φιλοξενούσαμε ο οποίος δεν σεβάστηκε ιδιαίτερα τα θέλω μου, ενώ του είχα μιλήσει για την κοπέλα. Ένιωθα ενοχή για να πω σε κάποιον απ’ τους 2 όχι. Προσπάθησα με πολλούς τρόπους να κάνω την κοπέλα να με μισήσει και να φύγει από κοντά μου γιατί ένιωθα ότι την καταστρέφω, ενώ ταυτόχρονα ένιωθα απίστευτα δεμένη και όταν δεν ήμασταν μαζί έψαχνα για εκείνη, ταυτόχρονα δεν ένιωθα τίποτα και δεν ξέρω αν αυτό είναι τελικά άμυνα. Αυτό το περνάω ακόμα δηλαδή μπορεί σε κάτι να αντιδράσω πολύ ψύχραιμα έως ψυχρά και μετά από κάποιο καιρό γίνομαι τελείως χάλια και δεν μπορώ να το διαχειριστώ. Τέλος πάντων στη συνέχεια ήρθε το σεξ με το παιδί που φιλοξενούσαμε με το οποίο δεν ένιωθα καθόλου καλά κατά τη διάρκεια της πράξης, σκεφτόμουν ότι ήταν η κοπέλα ή προσευχόμουν να τελειώσει γρήγορα αυτό που βίωνα, άλλες φορές έκλαιγα και συνήθως ήμουν τόσο παθητική σαν ξύλο, ενώ με την κοπέλα ήμουν ακριβώς το αντίθετο. Στη συνέχεια αφού καταλήξαμε σε σχέση μ’ αυτόν, εκείνος άρχισε πάλι τις συνευρέσεις με πολλές κοπέλες και να λέει λόγια για μένα τα οποία έμαθαν οι γονείς μου και έτσι τα έμαθα και εγώ. Εκεί άρχισαν κάποιοι να λένε παντού γύρω μου ότι είμαι πόρνη και να κατηγορούν τους γονείς μου κλπ κλπ… Άκουγα συνέχεια ότι ντροπιάζω τον πατέρα μου και διάφορες βρισιές που συνέχιζαν να με γεμίζουν ενοχές… εγώ τότε ξαναγύρισα στην κατάθλιψη και ένιωθα πάλι ότι ήθελα να αυτοκτονήσω και η θρησκεία είναι αυτό που με κράτησε να μη το κάνω. Άρχισα πάλι να χαρακώνομαι κάθε φορά που δεν άντεχα, είχα συνέχεια κρίσεις άγχους και πόλεμο μέσα και έξω απ’ το σπίτι, αλλά ο χειρότερος πόλεμος διαδραματιζόταν στο κεφάλι μου. Ξαναβρεθήκαμε με την κοπέλα γιατί ήμουν ανίκανη να το διαχειριστώ μόνη μου, αλλά δεν τις εξήγησα όλο αυτό που βίωνα γιατί φοβόμουν ότι θα τον πιάσει και θα του τα πει και ένιωθα ακόμα πιο ένοχη αν και δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο που φοβάμαι να μιλήσω για αυτό. Ένιωθα πόρνη, δεν ηρεμούσα πουθενά, οι τύψεις ήταν αφόρητες και εξακολουθούσα να μη μπορώ να σταματήσω την σωματική εκμετάλλευση που βίωνα γιατί θεωρούσα ότι ήταν ένδειξη αγάπης, πράγμα που ακόμα κι όταν το συζήτησα με κάποια άτομα με έκανε να νιώσω πάλι ενοχές, σαν να τον προδίδω και αυτές οι ενοχές δεν σταματούν ούτε τώρα. Κατα αυτήν την περίοδο έτυχε ταξιτζής να μου βάλει τις φωνες και να μου κλέψει χρήματα για διαδρομη ούτε 2 λεπτών γιατί του ζήτησα να κατέβω. Κάτι παρόμοιο έγινε και σε λεωφορείο που ήθελα να ρωτήσω κάτι σχετικά με τα δρομολόγια και ο οδηγός που έβαλε τις φωνες και άρχισε να χτυπάει τα καθίσματα και να με απειλεί ότι θα με πετάξει έξω χωρίς να προλάβω να εξηγήσω ότι απλά είχα μπερδευτεί. Μετά απ’ αυτά οι κρίσεις πανικού έγιναν μόνιμες και η κοπέλα δεν με άφηνε να μπαίνω Αθήνα για την σχολή μου μόνη μου γιατί πάθαινα συνεχώς κρίσεις. Εκεί ξανα είχα παραισθήσεις και νόμιζα ότι μια μαύρη αντρική σκιά με κυνηγά και ένιωθα ότι όλοι θέλουν το κακό μου και αυτό με έκανε να είμαι συνεχώς νευριασμένη. Εκεί μίλησα με την ψυχολόγο της σχολής μου για κάποια πράγματα και κυρίως για την κατάθλιψη και μου είπε να πάρω κάποια φάρμακα για 4 μήνες τουλάχιστον κι ότι αυτά που διάβαζα μικρότερη περι μαγείας προκαλούν ψυχώσεις και για αυτό είχα παραισθήσεις κλπ κλπ και κατα την γνώμη της έπρεπε να πάω σε ψυχίατρο. Ο πνευματικός μου μου είπε να μη νιώθω άσχημα κι ότι είναι μια ασθένεια όπως η σωματική και η ψυχική και ο γιατρός θα με βοηθήσει, ενώ μια γνωστή μου ψυχίατρος μου είχε πει ότι αν αρχίσω τα χάπια απ’ τα 19 θα τα παίρνω για πάντα και να πατήσω μόνη μου στα πόδια μου. Προσπάθησα να μιλήσω στην μητέρα μου για αυτό και έγινε το χάος! Θυμάμαι πολύ έντονα να μου λέει “πάρε ψυχοφάρμακα τώρα και σε λίγο θα καταλήξεις σε ψυχιατρείο” πράγμα που επιμένει ότι εγώ κατάλαβα λάθος αλλά και πάλι μετά απ’ αυτό δεν ήθελα να παλέψω τίποτα και κάθε λίγο ήμασταν σε κόντρα γιατί καυγαδίζαμε συνεχώς επειδή εγώ όταν έχανα τον έλεγχο έλεγα ότι δεν θέλω να συζητήσω άλλο και μου έβαζε τις φωνές και όταν έφευγα για να ηρεμήσω ερχόταν πίσω μου και συνέχιζε. Ένα απ τα πιο έντονα περιστατικά ήταν το περασμένο καλοκαίρι όπου είχα εθιστεί στον καφέ και προσπαθούσα να τον κόψω και το άγχος μου με κατέβαλλε άσχημα. Είχα κρίσεις άγχους και η μητέρα μου έλεγε ότι βρίζω εκείνη και τον πατέρα μου ενώ δεν έλεγα τίποτα τέτοιο και μετά μου έλεγε ότι ο τρόπος μου είναι σαν να βρίζω κι ότι δεν τους υπολογίζω και γινόμουν χειρότερα… Πάλευα όλη μέρα να μην αυτοκτονήσω και όπου καθόμουν υπήρχαν ή σπασμένα γυαλιά, ή ξυράφια, ή μαχαίρια κλπ κλπ όπου κάποια στιγμή η μητέρα μου λιποθύμησε απ’ την ενταση της και φωναξα τον πατερα μου και εκεινη μολις εφυγε μου την είπε επειδη τον αναστάτωσα και εκει ημουν πραγματικά έτοιμη να κόψω τις φλέβες μου. Δεν μ’ άφηνε να ηρεμήσω καθόλου… Ξέρω ότι δεν είναι εντάξει αλλά πνίγομαι μ’ αυτό. Εν πάση περιπτωση πλέον έχω σχέση με ένα παιδί αλλά ακόμα δεν μπορώ να ξεπεράσω το ότι δεν μιλάμε πλέον μ’ αυτη την κοπέλα. Νιώθω ότι την έχω πολύ ανάγκη αλλά αν δεν είμαστε ζευγάρι δεν θέλει καμία επαφή μαζί μου. Προσωπικά απ’ την πλευρά της το βλέπω εγωιστικό, εκείνη απ’ την άλλη βλέπει εγωιστικό το ότι θέλω αντί να ψάχνουμε η μια για την άλλη να μιλάμε η μια στην άλλη, επειδή κατα τη γνώμη της δεν σέβομαι αυτό που νιώθει αν και το “αν δεν είσαι μαζί μου δεν θελω επαφή και δεν σε γουσταρω για κολλητη” που μου είπε δεν μου φαίνεται να κρύβει αγάπη, αλλά ξέρω ότι έχει απόλυτο δίκιο που δεν με θελει κοντα της. Τώρα έχω σχέση με ένα πολύ καλό παιδί και ενώ όλα πήγαιναν καλά η κοπέλα άρχισε να ανεβάζει στο facebook και στο youtube διάφορα σχετικά με εμάς πράγμα που με μπέρδεψε πάρα πολύ αφού μου λέει ότι δεν θέλει επαφή, με αποτέλεσμα να φέρομαι απότομα στη σχέση μου και να νευριάζω πάλι με το παραμικρό και να νιώθω απίστευτη πίεση. Περιττό να σας πω ότι έχει συνεχώς την ανάγκη για επαφή και έχω αρχίσει να νιώθω πολύ άσχημα μ’ αυτό και ενώ με ρωτά αν με ενοχλεί πάλι δεν είμαι ικανή να παραδεχτώ ότι δεν νιώθω καλά. Έχω αρχίσει να θέλω να μείνω τελείως μόνη μου και να μη θέλω τίποτα από κανέναν, η κολλητή μου φίλη απ’ την άλλη με συμβουλεύει να μην κλειστώ πάλι στον εαυτό μου και να μην απέχω από δραστηριότητες που με κάνουν χαρούμενη, αλλά πραγματικά τίποτα δεν με κάνει χαρούμενη. Έχω συνδιάσει όλες τις ευχάριστες δραστηριότητες με την κοπέλα που είμαστε μαζί και απλά με πονάνε όλα. Τον άλλο μήνα γίνομαι 21 και θέλω καθοδήγηση… Γίνεται να παλέψω χωρίς φάρμακα; Θα καταφέρω κάτι έτσι;
Συγνώμη που σας κούρασα και σας ευχαριστώ πολύ!

1 Answers
Μαρία Φάρου Staff answered 2 years ago

KAΛΗΣΠΕΡΑ. ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΑ ΑΝΑΛΥΣΟΥΜΕ ΟΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΔΥΝΑΤΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ. Η ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ. ΤΟ EMAIL ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟmaria@farou.gr . ΣΕ ΑΥΤΟ ΟΤΑΝ ΜΟΥ ΣΤΕΙΛΕΤΕ ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΘΕΣΩ ΚΑΙ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΟΥΜΕ. ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΛΕΣΩ ΕΓΩ ΣΤΕΙΛΤΕ ΜΟΥ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ MAIL. Η ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΜΕΣΩ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΤΕΘΟΥΝ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ.ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΕΑΝ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ email ΣΑΣ (ΕΦΟΣΟΝ ΠΡΩΤΑ ΜΟΥ ΤΟ ΠΑΡΑΘΕΣΕΤΕ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ). ΜΕΣΩ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ ΣΤΟ EMAIL ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΚΤΕΝΕΣΤΕΡΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΡΟΚΥΨΟΥΝ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ.
EYXAΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ.
ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ,
ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΟΥ
ΚΛΙΝΙΚΟΣ ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ