Καλησπερα! Με λενε Βερο, ειμαι 21 χρονων. Οσα χρονια με θυμαμαι ειμαι ενα ατομο με πολλες ανασφαλειες και χαμηλη αυτοπεποιηθηση. Ισως αυτο οφειλεται στο οτι μεγαλωσα σε μια συντηρητικη οικογενεια και συγκεκριμενα με τους παπουδες μου. Η μητερα μου ηταν χρονια αλκολικια και ο παρερας μου πεθανε απο ναρκωτικα. Θελω πολυ να παω σε ψυχολογο αλλα δεβ εχω την οικονομικη δυνατοτητα. Το τελευταιο διαστημα νιωθω κατι σα να νε πνιγει, εχω κανει εξετασεις και ειμαι καλα. Δεν μπορω να βρω αγορι, δεν με πλησιαζουν και δεν εχω φιλους, παρα μονο γνωστους, ονειρευομαι να εχω μια ομορφη παρεα που θα κανουμε μαζι διακολες και θα περναμε ωραια. Μια ζωη σκεφτομαι τι θα πουν οι αλλοι και προσπαθω να ειμαι τελεια. Νιωθω πως ειμαι αυταρχικη και αυτο ειναι που αποτρεπει τους αλλους απο εμενα, ισως συμβαινει επειδη μια ζωη προσπαθουσα να με προστατεψω κατι που οι γονεις δεν το εκαναν. Γενικα δεν ειμαι περηφανος ανθρωπος και μπορω να καταλαβω τα λαθη μου, αλλα με ενοχοποιω συνεχεια. Δεν ξερω πως να βρω μια καλη παρεα που τους εχω σα οικογενεια μου. Μενω με τη μαμα μου και νιωθω πως της ειμαι βαρος, συνεχεια με μαλωνει χωρις λογο, εχω κατσει και της εχω μιλησει. Νιωθω πολυ καταπιεσμενη αυτο το διαστημα και βρισκομαι σε συναισθηνατικο αδιεξοδο. Τι να κανω; Ευχαριστω εκ των προτερων!

CommunityΚαλησπερα! Με λενε Βερο, ειμαι 21 χρονων. Οσα χρονια με θυμαμαι ειμαι ενα ατομο με πολλες ανασφαλειες και χαμηλη αυτοπεποιηθηση. Ισως αυτο οφειλεται στο οτι μεγαλωσα σε μια συντηρητικη οικογενεια και συγκεκριμενα με τους παπουδες μου. Η μητερα μου ηταν χρονια αλκολικια και ο παρερας μου πεθανε απο ναρκωτικα. Θελω πολυ να παω σε ψυχολογο αλλα δεβ εχω την οικονομικη δυνατοτητα. Το τελευταιο διαστημα νιωθω κατι σα να νε πνιγει, εχω κανει εξετασεις και ειμαι καλα. Δεν μπορω να βρω αγορι, δεν με πλησιαζουν και δεν εχω φιλους, παρα μονο γνωστους, ονειρευομαι να εχω μια ομορφη παρεα που θα κανουμε μαζι διακολες και θα περναμε ωραια. Μια ζωη σκεφτομαι τι θα πουν οι αλλοι και προσπαθω να ειμαι τελεια. Νιωθω πως ειμαι αυταρχικη και αυτο ειναι που αποτρεπει τους αλλους απο εμενα, ισως συμβαινει επειδη μια ζωη προσπαθουσα να με προστατεψω κατι που οι γονεις δεν το εκαναν. Γενικα δεν ειμαι περηφανος ανθρωπος και μπορω να καταλαβω τα λαθη μου, αλλα με ενοχοποιω συνεχεια. Δεν ξερω πως να βρω μια καλη παρεα που τους εχω σα οικογενεια μου. Μενω με τη μαμα μου και νιωθω πως της ειμαι βαρος, συνεχεια με μαλωνει χωρις λογο, εχω κατσει και της εχω μιλησει. Νιωθω πολυ καταπιεσμενη αυτο το διαστημα και βρισκομαι σε συναισθηνατικο αδιεξοδο. Τι να κανω; Ευχαριστω εκ των προτερων!
Anonymous asked 2 years ago