εχω αναγκη να ξαναβρω τον εαυτο μου, τον ταλαιπωρησα τοσο πολυ ομως, που εχασα τη δυναμη να κανω αυτο που του χρωσταω

CommunityCategory: Ψυχική υγείαεχω αναγκη να ξαναβρω τον εαυτο μου, τον ταλαιπωρησα τοσο πολυ ομως, που εχασα τη δυναμη να κανω αυτο που του χρωσταω
Anonymous asked 3 years ago

Δεν ξερω πως να αρχισω, τι να πω, αν πρεπει να προλογισω για να δικαιολογησω την κατασταση που εχω βρεθει, ξερω μονο πως αδυνατω να ελεγξω πλεον τον εαυτο μου..δεν το εχω ξανακανει ποτε μου, δεν ξερω αν καποια πραγματα που θα σας αναφερω ειναι περιττα ή βοηθητικα στο να καταλαβετε την ψυχοσυνθεση μου και γιατι εφτασα εδω, νιωθω ομως πως πρεπει να “συστησω” περιληπτικα τον εαυτο μου, προτου καταληξω στα γεγονοτα που με εφεραν σ αυτο το σημειο…
Ζουσα στην επαρχια απο την εφηβεια μου(ειμαι 38 χρονων), μεχρι πριν τεσσερα χρονια, που οι επαγγελματικες και οικονομικες δυσκολιες, με αναγκασαν να κυνηγησω μια καλυτερη ζωη στην αθηνα..παλεψα και πιεσα πολυ τον εαυτο μου να το καταφερει, ημουν μονη μου, δεν μου ηρθε τιποτα ευκολο, ζοριστηκα, γεμισα ανασφαλειες..ειχα ανθρωπους δικους μου που λειτουργουσαν υποστηρικτικα και ενθαρρυντικα στην προσπαθεια μου, αλλα στην ουσια του θεματος ημουν μονη μου..πριν δυο χρονια εμφανιστηκε η ευκαιρια που ηθελα και αυτη τη στιγμη, εχω την δουλεια μου, το σπιτι μου την αυτονομια μου…δυσκολα μεν, αλλα τα εχω και τουλαχιστον για αυτα μπορω να χαρω..
Φυσικα μεσα σε ολη αυτη την αναζητηση, δεν παραγκωνιστηκε το ζητημα της προσωπικης ζωης μου…εννοειται πως ηθελα να βρω εναν ανθρωπο δικο μου…και τον Φεβρουαριο του 2015, τον βρηκα…ακριβως οπως τον ηθελα…δυναμικος, σταθερος, περιποιητικος, ανεξαρτητος, κατασταλαγμενος, ελευθερος και κοντα στην ηλικια μου…ποσο τυχερη ενιωσα…νομιζω πως τον ερωτευτηκα αμεσως…και αφεθηκα και δοθηκα επισης γρηγορα, δεν ειχα κανενα στεγανο, γιατι παντα πιστευα πως πρεπει να εκφραζουμε οτι νιωθουμε, να διεκδικουμε αυτο που πιστευουμε πως ειναι καλο για εμας, χωρις τετριμμενα τερτιπια που συνηθιζονται στις διαπροσωπικες σχεσεις….και καταστραφηκα……εβλεπα απο νωρις καποια σημαδια πως κατι δεν παει καλα, αλλα ειχα φυτεψει στο μυαλο μου την σκεψη, “κανε υπομονη, μην μιλας, μην αντιδρας σε πολλα, πηγαινε τον με το μαλακο, γιατι οι εποχες ειναι δυσκολες για τις σχεσεις και σε αυτη την ηλικια ακομα πιο δυσκολο να βρεις καποιον που να εχει το πακετο που εχει αυτος και θες εσυ”…και φοβαμαι πως αυτη η σκεψη εγινε η νεμεσις μου…ξεκινησαν οι εντασεις, οι τσακωμοι, οι αμφιβολιες για την πιστη και προσπαθεια του να ευδοκιμησει αυτη η σχεση…αρχισε να γινεται συνηθεια να σκοτωνομαστε για τους πιο ανυπαρκτους λογους, να φευγει και για ακριβως γι αυτο τον λογο, επειδη οντως ηταν χαζες αιτιες, να τον ζηταω και να τον τραβαω πισω….παντα γυρνουσε, ενω φωναζε πρωτιστως το αντιθετο, και παντα με την εκφραση του τυπου “αν εκανες το ενα η το αλλο η δεν εκανες αυτο και το εκανες αλλιως, θα ημασταν μια χαρα…αλλα οχι, δεν σου λεω να αλλαξεις…αλλα αυτο θελω”!! και μεσα σε αυτο το “θα ημασταν μια χαρα, αν”, αρχισα νομιζω να με χανω…ενιωσα πως πρεπει να ΕΓΩ να διορθωσω την κατασταση, εγω να προσπαθησω, μεχρι που αρχισα να αισθανομαι πως με περιμενει στη γωνια για το επομενο, κατα την κριση του, λαθος μου και να ξαναμπουμε στην φαση του “φευγω-γυρνα πισω-ναι μεν, αλλα”…οι επιπτωσεις αυτης της διαιωνισης, ηταν να τον κανω σημειο αναφορας στην καθημερινοτητα μου, να ειμαι σε ενα μονιμο αγχος να τα κανω ολα σωστα, να υπολειτουργω στην δουλεια μου, ενα τηλεφωνο να εχει γινει προεκταση του εαυτου μου, να με πιεζω τοσο πολυ που ενω το εβλεπα πως τα μεσα μου ουρλιαζουν για ολο αυτο το λαθος, συνεχιζα να με μαστιγωνω…εχασα το χαμογελο μου, την διαθεση μου για οτιδηποτε…”ενιωθα” πληρης μονο οταν ημουν μαζι του…πληγωσα ανθρωπους που με αγαπουν και εβλεπαν την κατρακυλα μου και δεν μπορουσαν να με βγαλουν απο τον πατο που ειχα πιασει…εκανα την μητερα μου, οτι ιεροτερο εχω στη ζωη μου(το αναφερω και κλαιω τωρα), να κλαιει και να με ικετευει να συνελθω, οταν περυσι το καλοκαιρι που πηγα να την δω, αντικρυσε την σκια του παιδιου της…κι εγω εκει, να μην με ταρακουνησει ουτε αυτο…και αφου αφησα να διαιωνιστει αυτη η κατασταση, καποια στιγμη ηρθαν και τα χειροτερα….πλεον οι τσακωμοι και τα πισωγυρισματα, ηταν πιο συχνα και πιο εντονα…αρχισαν οι προσβολες και οι εξευτελισμοι στο προσωπο μου…”δεν εισαι του επιπεδου μου, δεν εχεις τροπους, το ντυσιμο σου ειναι χαλια, ειναι το χειροτερο μου να βγαινω μαζι σου, σιγα τι εχεις καταφερει εσυ στη ζωη σου, εγω ειμαι ο ταδε και οποτε θελω την αλλη μερα ξυπναω και τα @@@ ολα και ολους και ειμαι μια χαρα, εσυ δεν εισαι ικανη να το κανεις αυτο” και αλλα τετοια που το μυαλο μου ειναι πολυ θολωμενο να τα σκεφτει ολα..α ναι, και “ναι πηγα με αλλη, γιατι αν δεν εκανες αυτο η εκεινο, δεν θα πηγαινα, εσυ φταις”….και αντι να ξυπνησει ο εγωισμος και η υγιης αντιδραση απο μεσα μου και να του δωσω μια κλωτσια, εσκυβα το κεφαλι και ΞΑΝΑ παρακαλουσα να κανουμε μια προσπαθεια και πως θα τα διορθωσω ολα!!αν ειναι δυνατον!!!το εκανα και ομολογω το κανω ακομα!!!ποσο υποτελης πια!!…με εκανε να αμφισβητησω την υπαρξη μου, μα το χειροτερο ειναι πως αφησα τον εαυτο μου να το πιστεψει..ενιωσα πως ειμαι αναξια να ειμαι διπλα του, πως μονο αν αλλαξω εγω θα μπορεσουμε να ειμαστε μαζι…μεσα σε αυτο το διαστημα, ειχα δυο-τρεις κρισεις δυνατες, που εφτασα να σκεφτω να κανω κακο στον εαυτο μου γιατι δεν αντεχα τον πονο που βιωνα…δεν το εκανα μονο και μονο γιατι ηξερα ποσο θα διαλυσω ανθρωπους που με λατρευουν…ακομα και εκει, δεν σκεφτηκα εμενα, σκεφτηκα τους αλλους….απο την κυριακη ζω παλι τα ιδια, σε πολυ ασχημο βαθμο, ακομα μια φορα με ξεφτιλισε, αφησε ακομα να εννοηθει πως ισως ειναι και αλλου, μου στερει φασιστικα το δικαιωμα να τον εχω μπροστα μου να του μιλησω, να με διαγραφει απο καθε επαφη και εγω σε μια συγχυση, να σιχτιριζω, να νιωθω να με πνιγει το δικιο γι αυτα που μου προσαπτει και ταυτοχρονα να τον παρακαλαω να γυρισει…τα τελευταια βραδια κοιμαμαι μονο με χαπια, τα οποια μου εχει δωσει συγγενικο μου προσωπο, οχι για κανεναν αλλο λογο, αλλα γιατι νιωθω τοσο διαλυμενη σωματικα και ψυχικα, που το σωμα μου νομιζω μου φωναζει να κοιμηθω, αλλα οι σκεψεις με εχουν μονιμα σε μια κατασταση καθε μια ωρα να τιναζομαι μεσα σε κλαματα και μια δοση πανικου…δεν αντεχει το μυαλο μου την ανεπαρκεια μου, στο να γυρισω αυτη τη δυναμη που εδειξα για να υπομεινω αυτη την κατασταση, σε δυναμη να με βγαλω απο αυτη…ερχεται σαββατοκυριακο, δεν δουλευω και ηδη απο το μεσημερι τρεμω στην ιδεα του τι θα κανω δυο μερες μην εχοντας κατι να απασχοληθω οπως η δουλεια, αφου δεν εχω διαθεση και κουραγια για να ασχοληθω με κατι αν δεν ειναι υποχρεωτικο…..Θελω να με ξαναβρω, δεν αντεχω αλλο και δεν αναγνωριζω αυτο που εχω γινει….δεν ημουν ετσι και πιστεψτε με, η ζωη μου δεν ηταν στρωμμενη με ροδοπεταλα, ωστε να πω οτι δεν παλεψα αρκετα…εχω παλεψει πολυ για να φερω τη ζωη μου εκει που βρισκεται, εχω νιωσει περηφανη για αυτα που εχω καταφερει και μεσα σε δυο χρονια σχεδον, τα ισοπεδωσα ολα για να φτασω στο σημειο, αποψε, να σας γραφω νιωθωντας το απολυτο τιποτα…εχω χασει τον ελεγχο του εαυτου μου….
Δεν ξερω πως λειτουργει αυτο το πραγμα, εχω αγνοια, δεν ξερω καν αν το κανω σωστα, οπως και να εχει ομως, σας ευχαριστω για τον χρονο που διαθεσατε να με διαβασετε και ελπιζω σε μια ανταποκριση

1 Answers
Μαρία Φάρου Staff answered 3 years ago

KAΛΗΣΠΕΡΑ. ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΑ ΑΝΑΛΥΣΟΥΜΕ ΟΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΔΥΝΑΤΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ. Η ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ. ΤΟ EMAIL ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟmaria@farou.gr . ΣΕ ΑΥΤΟ ΟΤΑΝ ΜΟΥ ΣΤΕΙΛΕΤΕ ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΘΕΣΩ ΚΑΙ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΟΥΜΕ. ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΛΕΣΩ ΕΓΩ ΣΤΕΙΛΤΕ ΜΟΥ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ MAIL. Η ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΜΕΣΩ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΤΕΘΟΥΝ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ.ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΕΑΝ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ email ΣΑΣ (ΕΦΟΣΟΝ ΠΡΩΤΑ ΜΟΥ ΤΟ ΠΑΡΑΘΕΣΕΤΕ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ). ΜΕΣΩ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ ΣΤΟ EMAIL ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΚΤΕΝΕΣΤΕΡΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΡΟΚΥΨΟΥΝ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ.
EYXAΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ.
ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ,
ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΟΥ
ΚΛΙΝΙΚΟΣ ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ