Γεια σας, ειναι η πρωτη φορα που επικοινωνω μαζι σας. Ειμαι απο το Ηρακλειο και ειμαι φοιτητης (πρωτου ετους) στο Πολυτεχνειο στα Χανια. Τον τελευταιο καιρο συνεχως νιωθω παρα πολυ ασχημα. Απο το Σεπτεμβρη μενω στα Χανια αφου εδω σπουδαζω και στον τοπο μου παω περιπου καθε 3-4 βδομαδες. Οσο καιρο ειμαι εδω στα Χανια νιωθω αρκετα μονος μου και κυριως τον τελευταιο μηνα. Δεν εχω φιλους παρα μονο γνωστους εδω, οι φιλοι που ειχα απο το σχολειο ειναι σε αλλες πολεις και εχουμε χαθει καπως. Εχω γνωρισει καποια ατομα εδω αλλα με κανεναν δε κανω ιδιαιτερη παρεα ειτε γιατι φαινεται οτι δε ταιριαζουμε σαν ατομα ειτε γιατι εχουν τη δικη τους παρεα. Ολοι λιγο η πολυ εχουν τη δικη τους παρεα ενω εγω οχι. Ολη μερα ειμαι μονος μου. Τα μονα ατομα με τα οποια μιλαω καθε μερα ειναι οι γονεις μου που μιλαμε καθε βραδυ για λιγο απο το τηλεφωνο και η κοπελα μου η οποια σπουδαζει στην Αθηνα με την οποια μιλαμε σχεδον καθε μερα απο το τηλεφωνο για αρκετη ωρα και κατα τη διαρκεια της μερας αρκετα μεσω facebook. Περασε η εξεταστικη του 1ου εξαμηνου και περασα 1-2 μαθηματα απο τα 6 που ειχα (ασχοληθηκα με τα μαθηματα μονο λιγο πριν δωσω κι οχι και κατα τη διαρκεια του εξαμηνου). Κι αυτο ηταν κατι που με στεναχωρησε αρκετα και με εκανε να απογοητευτω. Η οικογενεια μου, οπως και πολλες αλλες, αντιμετωπιζει οικονομικα προβληματα και σε αυτο θελω να βοηθησω οσο μπορω. Οσο αφορα την οικογενεια μου την αγαπαω παρα μα παρα πολυ και θελω να κανω τους γονεις μου περηφανους για μενα και να τους δωσω χαρα. Καθε μερα ομως τουλαχιστον μια δυο φορες σκεφτομαι οτι ειμαι τελειως μονος εδω, οτι δεν εχω κανεναν εκτος απο την οικογενεια μου και τη κοπελα μου, νιωθω τυψεις που στο παρελθον στεναχωρησα καποιες φορες τους γονεις μου, αντιλαμβανομαι οτι ολα αυτα τα χρονια εχουν κανει τοσα πολλα για να μη μου λειψει τιποτα κι οτι συνεχιζουν να στερουνται ακομα και οι ιδιοι καποια πραγματα προκειμενου να μη στερηθουν αλλα πραγματα σε μενα και νιωθω την υποχρεωση να τελειωσω τις σπουδες μου σε 5-6 χρονια το πολυ (η σχολη μου ειναι 5 χρονια αλλα αρκετα δυσκολη) ωστε και να τους κανω περηφανους και γιατι νιωθω οτι τους επιβαρυνω οικονομικα, γι'αυτο εχω σκοπο να αρχισω να ασχολουμαι αρκετα με τα μαθηματα μου. Συνεχως μετανιωνω που στο παρελθον δε τους εδειξα ποσο πολυ τους αγαπαω και αυτο θελω να κανω στο μελλον. Δε μου βγαινει ευκολα να τους το πω προφορικα αλλα πολλες φορες εχω σκεφτει να γραψω οσα θελω σε ενα χαρτι και να το δωσω στη μητερα μου. Επισης σκεφτομαι οτι δεν υπαρχει τιποτα να κανω που να εχει ιδιαιτερο ενδιαφερον εδω περα. Τα μονα πραγματα που ανυπομονω να γινουν ειναι να περασει λιγος καιρος και να παω να δω την οικογενεια μου η να ερθει η κοπελα μου με την οποια τα παμε πολυ καλα κι ας μας χωριζει η αποσταση. Μου λειπει και η οικεγενεια μου και η κοπελα μου αφανταστα (τα μονα ατομα που πιστευω οτι πραγματικα εχω και που νιωθω οτι για τα οποια θα εδινα και τη ζωη μου). Περυσι λογω των Πανελληνιων πολλες φορες υπηρχαν εντασεις με τους γονεις μου και συνεχεια σκεφτομουν να περασω σε καποια σχολη και να φυγω απο το σπιτι, να ειμαι μονος μου και να ζησω τη πειφημη 'φοιτητικη ζωη' και τα 'καλυτερα μου χρονια' που ολοι μου ελεγαν συνεχως. Τωρα ομως παρακαλαω να ειχα κοντα μου την οικογενεια μου και αντι να ζω τα καλυτερα μου χρονια ζω τα ως τωρα χειροτερα. Συνεχως σκεφτομαι τα παραπανω και πολλες φορες δεν αντεχω και κλαιω. Νιωθω πολυ ασχημα και οτι αποκλειεται να αντεξω τα επομενα χρονια σε αυτη τη κατασταση αλλα απο την αλλη δε ξερω τι να κανω. Ολα αυτα τα εχω μοιραστει κατα καποιο τροπο με τη κοπελα μου αλλα δε θελω να τη στεναχωρω κι αυτη, στους γονεις μου δεν εχω πει τιποτα γιατι δε θελω να τους στεναχωρησω ουτε να εχουν στο μυαλο τους οτι το περναω ολο αυτο γιατι ηδη εχουν αρκετα προβληματα. Θα εκτιμουσα πολυ την οποιαδηποτε βοηθεια και σας ευχαριστω για το χρονο σας…

CommunityCategory: ΓενικάΓεια σας, ειναι η πρωτη φορα που επικοινωνω μαζι σας. Ειμαι απο το Ηρακλειο και ειμαι φοιτητης (πρωτου ετους) στο Πολυτεχνειο στα Χανια. Τον τελευταιο καιρο συνεχως νιωθω παρα πολυ ασχημα. Απο το Σεπτεμβρη μενω στα Χανια αφου εδω σπουδαζω και στον τοπο μου παω περιπου καθε 3-4 βδομαδες. Οσο καιρο ειμαι εδω στα Χανια νιωθω αρκετα μονος μου και κυριως τον τελευταιο μηνα. Δεν εχω φιλους παρα μονο γνωστους εδω, οι φιλοι που ειχα απο το σχολειο ειναι σε αλλες πολεις και εχουμε χαθει καπως. Εχω γνωρισει καποια ατομα εδω αλλα με κανεναν δε κανω ιδιαιτερη παρεα ειτε γιατι φαινεται οτι δε ταιριαζουμε σαν ατομα ειτε γιατι εχουν τη δικη τους παρεα. Ολοι λιγο η πολυ εχουν τη δικη τους παρεα ενω εγω οχι. Ολη μερα ειμαι μονος μου. Τα μονα ατομα με τα οποια μιλαω καθε μερα ειναι οι γονεις μου που μιλαμε καθε βραδυ για λιγο απο το τηλεφωνο και η κοπελα μου η οποια σπουδαζει στην Αθηνα με την οποια μιλαμε σχεδον καθε μερα απο το τηλεφωνο για αρκετη ωρα και κατα τη διαρκεια της μερας αρκετα μεσω facebook. Περασε η εξεταστικη του 1ου εξαμηνου και περασα 1-2 μαθηματα απο τα 6 που ειχα (ασχοληθηκα με τα μαθηματα μονο λιγο πριν δωσω κι οχι και κατα τη διαρκεια του εξαμηνου). Κι αυτο ηταν κατι που με στεναχωρησε αρκετα και με εκανε να απογοητευτω. Η οικογενεια μου, οπως και πολλες αλλες, αντιμετωπιζει οικονομικα προβληματα και σε αυτο θελω να βοηθησω οσο μπορω. Οσο αφορα την οικογενεια μου την αγαπαω παρα μα παρα πολυ και θελω να κανω τους γονεις μου περηφανους για μενα και να τους δωσω χαρα. Καθε μερα ομως τουλαχιστον μια δυο φορες σκεφτομαι οτι ειμαι τελειως μονος εδω, οτι δεν εχω κανεναν εκτος απο την οικογενεια μου και τη κοπελα μου, νιωθω τυψεις που στο παρελθον στεναχωρησα καποιες φορες τους γονεις μου, αντιλαμβανομαι οτι ολα αυτα τα χρονια εχουν κανει τοσα πολλα για να μη μου λειψει τιποτα κι οτι συνεχιζουν να στερουνται ακομα και οι ιδιοι καποια πραγματα προκειμενου να μη στερηθουν αλλα πραγματα σε μενα και νιωθω την υποχρεωση να τελειωσω τις σπουδες μου σε 5-6 χρονια το πολυ (η σχολη μου ειναι 5 χρονια αλλα αρκετα δυσκολη) ωστε και να τους κανω περηφανους και γιατι νιωθω οτι τους επιβαρυνω οικονομικα, γι'αυτο εχω σκοπο να αρχισω να ασχολουμαι αρκετα με τα μαθηματα μου. Συνεχως μετανιωνω που στο παρελθον δε τους εδειξα ποσο πολυ τους αγαπαω και αυτο θελω να κανω στο μελλον. Δε μου βγαινει ευκολα να τους το πω προφορικα αλλα πολλες φορες εχω σκεφτει να γραψω οσα θελω σε ενα χαρτι και να το δωσω στη μητερα μου. Επισης σκεφτομαι οτι δεν υπαρχει τιποτα να κανω που να εχει ιδιαιτερο ενδιαφερον εδω περα. Τα μονα πραγματα που ανυπομονω να γινουν ειναι να περασει λιγος καιρος και να παω να δω την οικογενεια μου η να ερθει η κοπελα μου με την οποια τα παμε πολυ καλα κι ας μας χωριζει η αποσταση. Μου λειπει και η οικεγενεια μου και η κοπελα μου αφανταστα (τα μονα ατομα που πιστευω οτι πραγματικα εχω και που νιωθω οτι για τα οποια θα εδινα και τη ζωη μου). Περυσι λογω των Πανελληνιων πολλες φορες υπηρχαν εντασεις με τους γονεις μου και συνεχεια σκεφτομουν να περασω σε καποια σχολη και να φυγω απο το σπιτι, να ειμαι μονος μου και να ζησω τη πειφημη 'φοιτητικη ζωη' και τα 'καλυτερα μου χρονια' που ολοι μου ελεγαν συνεχως. Τωρα ομως παρακαλαω να ειχα κοντα μου την οικογενεια μου και αντι να ζω τα καλυτερα μου χρονια ζω τα ως τωρα χειροτερα. Συνεχως σκεφτομαι τα παραπανω και πολλες φορες δεν αντεχω και κλαιω. Νιωθω πολυ ασχημα και οτι αποκλειεται να αντεξω τα επομενα χρονια σε αυτη τη κατασταση αλλα απο την αλλη δε ξερω τι να κανω. Ολα αυτα τα εχω μοιραστει κατα καποιο τροπο με τη κοπελα μου αλλα δε θελω να τη στεναχωρω κι αυτη, στους γονεις μου δεν εχω πει τιποτα γιατι δε θελω να τους στεναχωρησω ουτε να εχουν στο μυαλο τους οτι το περναω ολο αυτο γιατι ηδη εχουν αρκετα προβληματα. Θα εκτιμουσα πολυ την οποιαδηποτε βοηθεια και σας ευχαριστω για το χρονο σας…
Anonymous asked 4 years ago
1 Answers
Μαρία Φάρου Staff answered 4 years ago

KAΛΗΣΠΕΡΑ. ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΑ ΑΝΑΛΥΣΟΥΜΕ ΟΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΔΥΝΑΤΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ. Η ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ. ΤΟ EMAIL ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟmaria@farou.gr . ΣΕ ΑΥΤΟ ΟΤΑΝ ΜΟΥ ΣΤΕΙΛΕΤΕ ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΘΕΣΩ ΚΑΙ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΟΥΜΕ. ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΛΕΣΩ ΕΓΩ ΣΤΕΙΛΤΕ ΜΟΥ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ MAIL. Η ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΜΕΣΩ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΤΕΘΟΥΝ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ.ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΕΑΝ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ email ΣΑΣ (ΕΦΟΣΟΝ ΠΡΩΤΑ ΜΟΥ ΤΟ ΠΑΡΑΘΕΣΕΤΕ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ). ΜΕΣΩ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ ΣΤΟ EMAIL ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΚΤΕΝΕΣΤΕΡΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΡΟΚΥΨΟΥΝ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ.
EYXAΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ.
ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ,
ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΟΥ
ΚΛΙΝΙΚΟΣ ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ.
#1