Αποζητώ την καταστροφή?

CommunityCategory: Ψυχική υγείαΑποζητώ την καταστροφή?
someone asked 5 years ago

Συνεχώς θέτω στόχους στον εαυτό μου, όσο πιο δύσκολος φαντάζει στο μυαλό μου τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ανάγκη μου να “κερδίσω¨. Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου δεν έχει υπάρξει κάποιος στόχος που να μην έχω καταφέρει (σχετικά εύκολα μάλιστα τις περισσότερες φορές, σχεδιάζοντας πλάνα στο μυαλό μου και πηγαίνοντας βήμα-βήμα). Όταν φτάνω στο σημείο να έχω “κερδίσει” τελικά, χάνω κάθε ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο εαν δεν έχει προοπτικές να μου δώσει ακόμη κάτι παραπάνω. Και είναι εντάξει όταν πρόκειται για πτυχία, ταξίδια και γενικά πράγματα άψυχα τα οποία γνωρίζω εξ αρχής πότε είναι η αρχή τους, η μέση και το τέλος τους. Σε μερικά ζητήματα όμως όπως για παράδειγμα μια σχέση με ένα πρόσωπο που με ενδιαφέρει, η απόκτηση ενος κατοικιδίου και γενικά όταν εχει να κάνει με δεσμούς που πραγματοποιούνται, όταν καταλάβω οτι έχω αποκτήσει ό,τι ήθελα χάνω κάθε ενδιαφέρον και ψάχνω να βρώ άλλα πράγματα “καλύτερα” για να νιώθω οτι κυνηγάω πάλι κάτι καινούριο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να βαριέμαι οτιδήποτε. Το μόνο πράγμα το οποίο δεν έχω βαρεθεί ούτε στο ελάχιστο είναι το επάγγελμά μου αλλά θεωρώ οτι το συγκεκριμένο ίσως είναι μια εξαίρεση λόγω της εργασιομανίας μου που έχω αποδεκτεί. Πίσω στα “βαριέμαι” τωρα, δεν ξέρω αν είναι όντως βαρεμάρα ή φόβος μήπως δεν τα καταφέρω απο εδώ και πέρα. Όσο αφορά το συναισθηματικό τομέα, όποτε ένιωθα εγκλωβισμένη σε μια σχέση/φιλία έριχνα μαύρη πέτρα πίσω μου και προχωρούσα. Με το που περνούσε όμως ένα διάστημα ένιωθα να μου λείπει το κάθε τι. Ακόμα και αν δεν είχα ρίξει εγω τη μαυρη πέτρα, ακόμα και αν με είχε βλάψει κάποιος συναισθηματικα. Φόβος απώλειας ίσως. Ο οποίος όμως έρχεται μόνο όταν έχω ήδη αφήσει κάτι ή με έχει αφήσει κάτι. Κατανοώ οτι η απώλεια είναι μέρος της ζωής μας, έχω χάσει από μικρή τον ένα μου γονιό, όμως νιώθω οτι το επιδιώκω και όταν συμβαίνει με στεναχωρεί. Τη στιγμή όμως που το επιδιώκω δεν μπορώ να αντιληφθώ τις επιπτώσεις που θα δημιουργηθούν στην ψυχολογία μου. Νιώθω οτι μπλέκω συνεχώς τη λογική μου με το συναισθημά μου. Όσο αφορά τις αποφάσεις μου μπορώ να “ξεπεράσω” ευκολότερα κάτι το οποίο πάρθηκε με βάση το τι ένιωθα, ενώ πολύ δυσκολότερα κάτι το οποίο η λογική μου μου έλεγε πως πρέπει να πράξω. Ακόμη ενα παράδειγμα είναι οτι απο πολύ μικρή ήθελα έναν σκύλο. Έκανα υπομονή μέχρι να είμαι οικονομικά ανεξάρτητη, να είμαι σίγουρη οτι μπορώ. Και ήρθε η στιγμή μετά από πολλά χρόνια και το πήρα. Όλα μια χαρά, στον ένα μήνα ήρθε το δέσιμο και ένιωσα να μην είμαι αρκετή για αυτό το πλάσμα. Έτρεμα στη ιδέα αμα πάθω κάτι τι θα απογίνει, εαν αξίζω σε αυτό το πλασματάκι, εαν τα κάνω όλα σωστά. Τρόμαξα τόσο που τελικά η απόφαση που πήρα ήταν να το δώσω όσο είναι μικρό γιατί μετά θα ήταν χειρότερα για εκείνο. Το υπερλάτρευα και σε καμία περίπτωση η απόφαση δεν ήταν “συναισθηματική”. Απλώς η λογική μου μου έλεγε αυτό. Αρκετούς μήνες μετά δεν έχω συνέλθει. Ακόμα και αν γνωρίζω οτι είναι καλά, περνάει όμορφα δεν μπορώ να νιώσω εγω καλά.

0 Answers